| |
 | Dinsdagavondfilm 'Sense and Sensibility' (Georgia Oakley) 4**** UGC Antwerpen | DI 06/10/26 |
|
| Omschrijving : |  De nieuwste ‘Sense and Sensibility’, met Daisy Edgar-Jones, is verderlicht van toon, maar daaronder suddert een schrijnende tragiek
HUMO’s filmrecensent Erik Stockman reed in een open koets naar de bioscoop en keek met genoegen naar de nieuwe versie van Jane Austens ‘Sense and Sensibility’: ‘De minnegloed is zo soepel in beeld gebracht dat je zou vergeten dat je naar een verfilming van een 19de-eeuws boek zit te kijken.’
Erik Stockman, 21 september 2026 in Humo
‘Sense and Sensibility’: een titel die in de Westerse cultuur even vertrouwd in de oren klinkt als ‘Alice in Wonderland’, ‘Dracula’ of ‘Star Wars’. Van alle adaptaties (het zijn er een zestal) geldt die uit 1995, geschreven door Emma Thompson, geregisseerd door Ang Lee, en met de prille Kate Winslet in één van de hoofdrollen, als de allerbeste. Wie die versie vandaag bekijkt op Netflix, ziet een crowdpleaser die qua toon eigenlijk dichter aanleunt bij de typische romcoms uit de jaren 90 dan bij het genre van het stijfdeftige kostuumdrama. Ter illustratie: zoals hij in die periode wel vaker deed, duikt Hugh Grant op als een licht stotterende en enigszins verdwaasd voor zich uitkijkende stoethaspel die niet weet hoe hij met vrouwen moet omgaan.
Het slechte nieuws is dat de nieuwste adaptatie van de roman van Jane Austen inhoudelijk nauwelijks verschilt van de versie uit ’95, maar het goede nieuws is dat het opnieuw om een aangenaam publieksfilmpje gaat. De vrouwelijke personages rennen met licht opgetrokken rokken door de bucolische Engelse graslanden, de heren verbergen hun gevoelens achter historisch correcte hoge kragen, en de minnegloed is zo soepel in beeld gebracht dat je bijna vergeet dat je naar een verfilming van een 19de-eeuws boek zit te kijken.
Na het heengaan van de rijke patriarch Henry Dashwood valt zijn landgoed in Sussex, geheel overeenkomstig het vrouwonvriendelijke erfrecht van die tijd, volledig in de schoot van zijn zoon John. Pijnlijker nog: John, een ruggengraatloze man, laat zich door zijn echtgenote Fanny, een feeks die haar lodderoog onmiddellijk op het fraaie zilverwerk laat vallen, overtuigen om Henry’s weduwe en haar drie dochters uit het huis te zetten. De vier vrouwen moeten hun intrek nemen in een bescheiden huisje in Devonshire. Van een kasteeltje in Sussex naar een cottage in Devonshire: dat is alsof je van een villa in Sint-Martens-Latem moet verkassen naar een stulp in Sint-Joost-ten-Node (hoewel: wij zouden dolgelukkig zijn met zo’n huisje op het Engelse platteland).
Voor de twee oudste dochters, Elinor (Daisy Edgar-Jones) en Marianne (Esmé Creed-Miles), zit er niets anders op dan uitkijken naar een waardige echtgenoot, en zie: als in een echte romcom staan er prompt meerdere kandidaten aan de deur. Edward (George MacKay), bijvoorbeeld, een nobele kerel die met een blik vol verdriet en verlangen naar Elinor tuurt. De stugge kolonel Brandon (Herbert Nordrum), over wie Marianne zegt dat hij de zoveelste man is die zijn gevoelens niet kan uiten. En dan is er nog Willoughby (Frank Dillane), een gladde charmeur van wie je onmiddellijk in je tenen voelt: foute vent! Grappig: wat die drie aanbidders gemeen hebben, is dat ze om beurten hun paard de sporen geven en even uit het verhaal verdwijnen omdat ze in Londen naar eigen zeggen ‘urgent business’ af te handelen hebben.
OERKNAL
Wij zijn er intussen achter gekomen dat de titel voor een stukje verwijst naar de verschillende kijk die Elinor en Marianne op de liefde hebben: de gereserveerde Elinor is van mening dat passie moet worden beteugeld, terwijl de meer in de pure romantiek gelovende Marianne vindt dat je je door de passie net moet laten overweldigen. Een dilemma, daarvan kunnen wij getuigen, dat van alle tijden is.
Regisseuse Georgia Oakley houdt de toon vederlicht, maar toch voel je aldoor een schrijnende tragiek sudderen. Voor vrouwen moet dat hele tijdsgewricht hebben aangevoeld als een gevangenenkamp: ze kunnen niet erven van hun vader, mogen geen geld verdienen of een beroep uitoefenen, laat staan dat ze kunnen doen wat hun hart verlangt. De mannen van hun kant kampen – in die sombere landhuizen, waar zelfs het brandende haardvuur alleen maar kilheid lijkt uit te stralen – dan weer à volonté met onderdrukte emoties. Geen wonder dat er zo vaak naar de sherry en de wijn wordt gegrepen.
Serieus: als de energie van al die onderdrukte gevoelens, die zich door de eeuwen heen in het universum heeft opgestapeld, in één klap zou vrijkomen, dan staat ons een nieuwe oerknal te wachten. Wie zich recent heeft geërgerd aan Emerald Fennells anachronistische bewerking van ‘Wuthering Heights’, kunnen we geruststellen: wanneer Edward en Elinor op het winterbal samen de allemande staan te dansen (of is het de charleston? Of de foxtrot?), doen ze dat op precies de juiste muziek, en niet op een beat van Charli XCX. Wij hebben ons met plezier laten aansteken door de minnekoorts: kijken naar ‘Sense and Sensibility’ is als een fijne rit in een open koets.
Van Georgia Oakley en met Daisy Edgar-Jones, Esmé Creed-Miles, George MacKay en Frank Dillane.
Duur: 2u12
|
| Bijdrage : | op vertoon van je geldige Oeverlidkaart koop je van de verantwoordelijke een filmticketje dat € 9 kost i.p.v. het standaardtarief van € 14,90.
Na de film gaan we samen nog iets drinken in de buurt. |
| Afspraakuur : | 18u40 |
| Afspraakplaats : | UGC, Van Ertbornstraat 17, Antwerpen. Rechts van de kassa's!
|
| Wegwijzer : | Door het feit dat UGC gelegen is aan de Van Ertbornstraat 17, een zijstraat van De Keyserlei, is het zeer vlot bereikbaar met het openbaar vervoer (trein, tram, bus). Met je filmticket kan je ook goedkoper parkeren in de ondergrondse, bewaakte parking De Keyser aan de Van Ertbornstraat (net naast de inkom van de UGC. Slechts € 3 voor 3 uren!)! Valideer je parkingticket op de verdieping. |
| Aanvangsuur : | 19u |
| Info : | Luc F - 0484 98 38 37 - lucferny@hotmail.com. |
| of : | Ben VdP - 0470 90 24 73 - ben.vanderpoorten@skynet.be. |
| Wegwijzer : | UGC Cinema, Antwerpen |
|
 |
vorige
print
