| |
 | Dinsdagavondfilm ‘One battle after another’ (Paul Thomas Anderson) 5***** UGC Antwerpen | DI 30/09/25 |
|
| Omschrijving : |  De revolutie was nog nooit zo entertainend: ‘One battle after another’ is één van de beste films van het jaar!
Met ‘One battle after another’ bewijst Paul Thomas Anderson nog maar eens dat hij één van de grootste talenten van Hollywood is. Zijn jongste worp is rotentertainend, opruiend en raak. Zet je schrap voor één van de beste films van het jaar.
Ruben Aerts op 22/09/25 in De Standaard
“My name is Junglepussy. This is what power looks like!” In een sfeer van revolutionair geweld en anarchie rolt een virtuoze molotovcocktail de bioscopen binnen. Opruiend en hilarisch schetst de film een Amerika dat bij momenten zo pal op de tijdgeest zit, dat je zou gaan geloven dat ze enkele dagen geleden nog met z’n allen op de set stonden.
Paul Thomas Anderson maakt weer eens alle onuitgesproken beloftes waar. Ruiterlijk doet de cineast ons één van de beste films van het jaar cadeau. Wat een zinderende, weergaloze rit.
One battle after another is een politiek pamflet, een satire vol venijn, een kat-en-muisspel dat je hartslag de hoogte in jaagt. Het is ook de zoektocht van een bezorgde vader naar zijn dochter. Over de hele lijn draait het uit op een grandioze overwinning. Ons filmhart heeft in geen tijden zulke verrukte sprongetjes gemaakt. Wat komt Anderson alweer meesterlijk en meeslepend uit de hoek.
Guerrilla
Op een luchtige toon steekt de film van wal met de bevrijding van Mexicaanse migranten die op Amerikaanse bodem gevangen zijn gezet. French 75 is de (fictieve) guerrillabeweging die de actie op haar conto zal schrijven. “Weg met deze fascistische staat. Fuck the police!”
Hier leren we Bob kennen, of was het tijdens hun protestactie tegen een abortusverbod? Bob – Leonardo DiCaprio in geestige doen – is alleszins niet de luidste roeper van de bende, meer volger dan leider. De drommel is hun explosievenexpert. Voor charisma moet je bij Perfidia (Teyana Taylor) zijn, een fatale verschijning met een boon voor Bob. Onder deze anarchisten is haar tegenstem er één als een oerkracht. In die mate dat haar fanatisme soms op meer dan een manier opspeelt. “Laten we neuken terwijl de bom afgaat.”
De regisseur van Phantom thread en Boogie nights ging losjes aan de slag met Vineland van Thomas Pynchon, de ongrijpbare Amerikaan die straks op zijn 88ste met een nieuwe roman komt. In 2014 vertaalde Anderson al diens Inherent vice naar het witte doek. Dat Pynchon in 1990 weinig lof kreeg toegezwaaid voor hoe hij in Vineland vanaf de eighties een blik wierp op de turbulente jaren 60, zal de cineast een zorg wezen.
Het belet Anderson niet de roman naar zijn hand te zetten. Alleen al door een rits personages toe te voegen. En passant verplaatst de regisseur-scenarist het allemaal min of meer naar het heden. Zeker met de tijdsprong die het verhaal na een halfuur maakt, zitten we helemaal in het nu. Perfidia is tegen dan uit Bobs leven. Kort nadat ze hun dochter Willa op de wereld had gezet, muisde ze ervandoor. De deur had ze dichtgetrokken met de gevleugelde woorden: “Ik ben je zoogmaatje niet.” Bob had gelaten de schouders opgehaald, klaar als hij was om zich te settelen. “Ga je revolutie maar voeren.”
Vanaf dan lijken we wel in een andere film beland. Gemoedelijk leren we Bob en de tiener Willa (Chase Infiniti) kennen als vader en dochter. Hij begaan, zij liefdevol opstandig. De wereld? Die blijkt in de afgelopen zestien jaar amper veranderd, zo laat Anderson niet na fijntjes op te merken. Anarchie als een maat voor niks?
White supremacists
Vast staat dat de twee in de luwte leven onder valse namen. Je weet nooit dat het verleden op de deur komt kloppen. En kijk, daar is het al zover. Oude strijdmakkers kunnen Willa tijdig in veiligheid brengen, terwijl heeft Bob de grootste moeite om zich bij hen aan te sluiten. Gelukkig kan hij op de hulp rekenen van een gewiekste, immer kalme sensei (Benicio del Toro).
In de beste films zie je de tijdgeest door de kieren gluren en dat is bij Anderson niet anders. Haaks op het vlammende verzet situeert hij een slinks genootschap van white supremacists die zich met uitgestreken tronie de Christmas Adventurers Club noemen. Kolonel Lockjaw (Sean Penn), zo’n ouderwetse alfa, wil koste wat kost deel zijn van dat bedenkelijke kransje. En of hij bereid is om eerst enkele klusjes op te knappen voor hen, zoals het opsporen van Bob en Willa.
Paul Thomas Anderson bewijst maar weer eens zijn talent voor cinema die je een wereld in trekt die heerlijk ontregeld is. Op onwaarschijnlijke wijze balanceert hij deze gekte tussen bloedserieus en kolderiek. One battle after another zindert en kronkelt zonder ook maar ergens het spoor bijster te geraken. Het is een pynchoniaanse farce, vlammend en amusant, met DiCaprio driekwart van de film onrustig in kamerjas.
DiCaprio krijg je vandaag niet meer zo makkelijk van zijn luxejacht geschopt, bij zijn piepjonge lief vandaan. In One battle after another speelt de vijftigjarige acteur amper zijn vierde rol sinds hij het tien jaar geleden in The revenant aan de stok kreeg met een beer, en daar vervolgens een Oscar voor op zak mocht steken. Maar op wat kostbaar is, moet je soms ook spaarzaam zijn. Minstens zo straf is de jonge Chase Infiniti in haar warme vertolking van Willa. Sean Penn leeft zich uit als de verpersoonlijking van het verkruimelende mannelijke ego.
One battle after another viert de tegencultuur en steekt er evenveel de draak mee. Terwijl houdt Anderson het Amerika van nu een spiegel voor (al kun je je afvragen of de helft ervan bereid is om zichzelf daarin te herkennen).
Is het de wereld van anarchisten waar de cineast met de titel naar verwijst? Doelt hij op die waanzinnige realiteit waarin we ons vandaag staande proberen te houden? Die gunt ons geen moment rust, en dat doet deze ongeziene genremix evenmin. Zenuwslopend ontpopt zich de score van vaste kompaan Jonny Greenwood, nu en dan opgeleukt met een passende needle drop.
Het gebeurt niet elke week dat je de bioscoop buitenstapt en meteen rechtsomkeer wil maken. Klaar om het allemaal van meet af aan opnieuw te beleven. Dat de film liefst 2 uur en 41 minuten duurt, is dan hoogstens een detail.
Van Paul Thomas Anderson en met Leonardo DiCaprio, Chase Infiniti, Benicio Del Toro, Sean Penn
Duur: 161min.
|
| Bijdrage : | op vertoon van je geldige Oeverlidkaart koop je van de verantwoordelijke een filmticketje dat € 9 kost i.p.v. het standaardtarief van € 14,90.
Na de film gaan we samen nog iets drinken in de buurt. |
| Afspraakuur : | 19u35 |
| Afspraakplaats : | UGC, Van Ertbornstraat 17, Antwerpen. Rechts van de kassa's!
|
| Wegwijzer : | Door het feit dat UGC gelegen is aan de Van Ertbornstraat 17, een zijstraat van De Keyserlei, is het zeer vlot bereikbaar met het openbaar vervoer (trein, tram, bus). Met je filmticket kan je ook goedkoper parkeren in de ondergrondse, bewaakte parking De Keyser aan de Van Ertbornstraat (net naast de inkom van de UGC. Slechts € 3 voor 3 uren!)! Valideer je parkingticket op de verdieping. |
| Aanvangsuur : | 20u |
| Info : | Luc F - 0484 98 38 37 |
| Wegwijzer : | UGC Cinema, Antwerpen |
|
 |
vorige
print
