| |
 | Dinsdagavondfilm Broken English (Iain Forsyth en Jane Pollard) 4**** UGC Antwerpen | DI 30/06/26 |
|
| Omschrijving : |  “De ex van Mick Jagger”? Ga toch weg! Docufilm toont dat zangeres Marianne Faithfull zoveel meer was
Vertelt ‘Broken English’ dingen die u al wist over Marianne Faithfull? Ja. Brengt de film desondanks een frisse blik op de zangeres? Ook ja. Dat ligt niet aan zijn arty opzet, maar aan Faithfull zelf.
Inge Schelstraete in De Standaard van 23/06/26
Marianne Faithfull vertelt in de documentairefilm Broken English haar leven aan de acteur George MacKay (1917). Tilda Swinton somt Faithfulls verwezenlijkingen op en rondt af met: “En toch kent iedereen haar als de ex van Mick Jagger – well fuck that.” Ondanks die baldadige uitsmijter is de enscenering van de film, die nu in de bioscoop te zien is, hoogdravend en theatraal. MacKay speelt de archivist bij het ministerie van Niet Vergeten, Tilda Swinton is zijn opzichter, die hem soms via een oortje vragen influistert.
“Wat we zoeken, is de herinnering,” zegt ze, “waar we op hopen, is de herinnering.” Dat is, met de gefluisterde intro van de film, genoeg om de rockfan meteen te doen opstappen. Blijf toch maar zitten: Broken English vindt daarna vlug zijn groove. En het idee dat creativiteit en herinnering onlosmakelijk verbonden zijn, was nu eenmaal één van Faithfulls motto’s.
Wie een film over Marianne Faithfull gaat bekijken, weet natuurlijk van de hits, de relatie met Mick Jagger, de drugs en drank, en de comeback in de late seventies met een reeks avontuurlijke platen, waarop hits als 'Broken English’ of ‘The ballad of Lucy Jordan’. Al die dingen passeren weer de revue, maar regisseurs Iain Forsyth en Jane Pollard, bekend van de film 20,000 days on Earth over Nick Cave, doen er iets nieuws mee door ook archiefbeelden te gebruiken die, wegens niet meer van deze tijd, al lang niet meer zijn gezien.
Met hoeveel mannen...?
De neerbuigende interviewers – “met hoeveel mannen heb je eigenlijk geslapen?” – en de vrouwonvriendelijke hypocrisie van de ‘swinging sixties’, worden in al hun lelijkheid of onnozelheid in de etalage gezet. Andrew Oldham, manager van The Rolling Stones, mag in een talkshow uit de jaren 60 nog zo zelfvoldaan vertellen dat je “natuurlijk” een ster kunt ontdekken op een feestje, Faithfull mag tegengas geven. “Dat kan niet, maar misschien dacht ík wel: ik zal jullie eens wat laten zien, eikels.”
Faithfull liet de eikels wat zien. Ze debuteerde in april 1965 met twee albums: de popplaat die de platenfirma wilde, en de folkplaat die de platenfirma niet wilde. Zoete wraak: die laatste verkocht beter. Maar op de eerste stond de hit ‘As tears go by’, die haar imago van onschuldig schoolmeisje betonneerde tot een blok aan haar been. ‘Sister morphine’, de song die ze in 1969 met Jagger en Keith Richards schreef, werd uit de winkels gehaald omdat ze niet strookte met dat imago, “maar niemand die er iets van zei toen de Stones de song op Sticky fingers zetten”.
Leve de new wave
Aan mediatraining heeft Faithfull nooit gedaan: klonk het niet dan botste het maar. Interviews waren doorspekt met haar hese lach en het geluid van de zoveelste sigaret die ze opstak. In Broken English wordt ze geïnterviewd met een zuurstofkatheter in de neus, en toch staat haar no-nonsense-vitaliteit stevig overeind. “Marianne is overleden voor we deze documentaire konden voltooien”, zegt Swinton aan het eind. Het verklaart waarom zij hier en daar citaten uit oude interviews van Faithfull leest, in plaats van Faithfull daarnaar te vragen.
Toch laat Broken English je niet achter met het gevoel dat je naar een onvoltooide film kijkt, integendeel. Het is fijn om naast de jaren met Mick, Joan Baez en Bob Dylan ook de nodige aandacht te zien voor haar theaterprojecten – er is een zeldzaam fragment van Faithfull tijdens de repetities voor Kurt Weills Seven deadly sins – en haar comeback eind jaren 70. “New wave gaf me een ruimte om in te werken: het mocht allemaal wat rauwer”, zegt ze over de comebackplaat Broken English.
Forsyth en Pollard halen een peloton goed volk voor de camera. Beth Orton zingt ‘As tears go by’, Suki Waterhouse ‘Sister morphine’, Courtney Love en Thurston Moore brengen ‘Times Square’ en Jehnny Beth van Savages en Johnny Hostile ‘Why d’ya do it’.
Faithfull zelf sluit af met ‘Misunderstanding’, begeleid door Nick Cave en Warren Ellis. Uit het spervuur aan quotes over Faithfull van die mensen, plus Rufus Wainwright, Keith Richards, Hal Willner of Grace Jones, viel meer te halen. Al heeft de film Faithfull dan eigenlijk al zo in ere hersteld als zangeres, vertolkster, songschrijver en actrice, dat hun lof niet onontbeerlijk is.
Van Iain Forsyth en Jane Pollard en met Nick Cave, Tilda Swinton, George MacKay, Mariannne Faithfull
Duur: 98 minuten
|
| Bijdrage : | op vertoon van je geldige Oeverlidkaart koop je van de verantwoordelijke een filmticketje dat € 9 kost i.p.v. het standaardtarief van € 14,90.
Na de film gaan we samen nog iets drinken in de buurt. |
| Afspraakuur : | 19u10 |
| Afspraakplaats : | UGC, Van Ertbornstraat 17, Antwerpen. Rechts van de kassa's!
|
| Wegwijzer : | Door het feit dat UGC gelegen is aan de Van Ertbornstraat 17, een zijstraat van De Keyserlei, is het zeer vlot bereikbaar met het openbaar vervoer (trein, tram, bus). Met je filmticket kan je ook goedkoper parkeren in de ondergrondse, bewaakte parking De Keyser aan de Van Ertbornstraat (net naast de inkom van de UGC. Slechts € 3 voor 3 uren!)! Valideer je parkingticket op de verdieping. |
| Aanvangsuur : | 19u30 |
| Info : | Pieter & Nicole - 0478 54 54 54 - 0475 59 56 11 |
| Wegwijzer : | UGC Cinema, Antwerpen |
|
 |
vorige
print
